บู เป็น ชื่อสั้น ๆ (อีกที) ของ ต้นบุญ เรียกชื่อ บู
แม้ต้นบุญไม่ค่อยหันหน้ามาน้อมรับชื่อนี้ แต่ก็เป็นที่รู้กันในหมู่ผองญาติ
ว่า บู เป็นชื่อ “คน(จิ๋ว) ที่คุณก็รู้ว่าใคร” คนนี้!
ปฐมบทแห่งการลำดับญาติ (ตามความเข้าใจฉบับบู)
ญาติคนแรกที่บูออกเสียงได้ คือ คนนี้
ยั่ย (น.) คุณยาย
หมายเหตุ: แต่บางที ชี้ “น้าน่ะ” แล้วเรียกว่า “ยั่ย” ... หมายความว่าไงหื๊อ??
และต่อมาก็คนนี้
ต่ะ (น.) คุณตา
ต่อมาก็คนนี้
จ๋า
(น.) ป๊ะป๋า ต่อไปก็คนนี้
น้าน่ะ (น.) น้านุก
และคนนี้
ต๊าต่ะ (น.) น้าตา
แปลกใจเหลือเกิน...คนสุดท้ายคือ
ม้าม่ะ (น.) ยัยแม่ของบูเอง (แป่ว)
คำของแถม
บอ (น.) น้าบอล (คนสนิทน้าตา อยู่เมืองกรุงปู๊น)
บทที่ สอง คำนามระบุชื่อคน สัตว์ สิ่งของ อื่น ๆ
ฉ๋า (น.) สาว
หมายเหตุ: พูดคำนี้ไม่หยุด เมื่อเห็น “ฉ๋า” ปรากฎกายหน้าจอทีวี และที่สาธารณะ โดยมักมีรอยยิ้มกรุ้มกริ่มระบายน้อย ๆ บนแก้มยุ้ยของบู
ช้าไหย่ (น.) สาหร่าย
หมายเหตุ: พูดหลังจากได้กินสาหร่ายเจกรอบ ๆ เป็นครั้งแรกแล้วเกิดติดใจจะกินอีก
ชิ๊ยี่ (น.) ชิลลี่ หรือ พริก
หมายเหตุ: เหตุเกิดหลังจาก “น้าน่ะ” พาไปดูพืชผักสวนครัวหลังบ้านแล้ว (กระแดะ) สอนว่า สีแดง ๆ เขียว ๆ นี่คือ ชิลลี่
แต่ก (น.) ลูกโป่ง
หมายเหตุ: หลังจากบูทำ “แต่ก” แตก (สมชื่อ) โดยไม่ได้ตั้งใจในคอกของบูเอง ตั้งแต่นั้นมา “แต่ก” ก็ถูกลดลำดับความสำคัญของของเล่นที่บูโปรดปรานลงอย่างรวดเร็ว และมีคำว่า “เก่าะ” (ก.) ต่อท้าย
“แต่ก”
นม (น.) นม
หมายเหตุ: “นม” แบบบูของแท้ ต้องเน้นเสียง น. เป็นพิเศษ
นั่ม (น.) น้ำ
ปา (น.) ปลา
หมายเหตุ: บางทีเห็นน้ำในกะละมัง...เจ้าบูก็อนุมานในหัวน้อย ๆ ปรู๊ด และชี้นิ้วป้อมสั้นไปที่กะละมังนั่นปร๊าด พร้อมพูดว่า “ปา” แม้แต่น้ำในเครื่องซักผ้าก็เป็น “ปา” สำหรับบูได้เหมือนกัน (แง่ว)
หนม (น.) ขนม
หมายเหตุ: “หนม” ของแท้ ต้องมีเสียง ม. ในคอสูงยาวพิเศษ
บทที่ สาม คำกริยา
เก่าะ (ก.) กลัว
หมายเหตุ: มีที่มาหลังจากบูทำ “แต่ก” แตกในคอก หลังจากนั้น เจอลูกโป่งที่ไหน หรือกลัวอะไร ก็ "เก่าะ" พร้อมค่อย ๆ มาเกาะ (ตามฉบับลูกลิง) ผู้อุปถัมภ์ที่อยู่ใกล้มือที่สุด ...(มาเกาะน้าน่ะสิจ้ะ....อิอิอิ)
ป่ะ (ก.) ไป
หมายเหตุ: มักพูดพร้อมยื่นมือมาหาเหยื่อ อันได้แก่ ยั่ย ต่ะ น้าน่ะ ม้าม่ะ จ๋า และต๊าต่ะ ใครอยู่ใกล้ บูก็จะเชิญชวนว่า “ป่ะ” มีนัยยะ ว่า ..ป่ะ...พาไปข้างนอกหน่อย ซึ่งน้าน่ะ มักหลวมตัวไปด้วยประจำ...เฮ้อ....
หนี๋ (ก.) หนี
กริยาตัวนี้ มักจะถูกพูดเมื่อ บู เห็น น้าน่ะ ขณะ บู พูด ก็จะเดินหนีไปด้วยความเร็วสูง (เร็วสูงในแบบฉบับบู หมายถึง ก้าวสั้น ๆ โคลงเคลงเล็กน้อย ถึง มาก และบางทีก็มากที่สุด จนตัวเอียงและล้มไปเลย <แป่ว>--ขึ้นอยู่กับว่าเร็วแค่ไหน)
หม่ำ (ก.) หม่ำข้าว หรือ กินข้าว
บทที่ สี่ คำวิเศษณ์
หน๋าย (ว., ส.) ไหน
หมายเหตุ: มักพูดเวลาอยากรู้อยากเห็นว่า เค้าจะไปไหนกัน หรือ เมื่อเล่นซ่อนหากับคนอื่นแล้วเดินหา ก็จะถามว่า “หน๋าย” หรือ เป็นการพูดเพื่อบอกเป็นนัยยะ ว่า ฉันอยากเล่นซ่อนหา หาฉันสิว่าฉันอยู่ “หน๋าย” (บางทีก็ปิดตาตัวเอง เพื่อให้คนอื่นหาว่าต้นบุญอยู่ “หน๋าย”...เฮ้อ....) อ้อ! ของแท้ต้องอ่านว่า “หน๋า อั๋ยยยยย” (อ่านติดกันเร็ว ๆ) รูปที่เห็นต่อไปนี้ เป็นท่า "หน๋าย" ของบู
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น