(แหะๆ ไม่เกี่ยวกับบู ซักกะต้อย--แต่บูได้ชิมเป็นคนแรก เอ๊ะยังไง..)
อาบาบู (ชื่อที่คุณต่ะ ชอบเรียก) กำลังเอามีดตัดเค้กมาตัดเก้าอี้
แหะๆ บูกะต๊าต่ะ (น้าตา) เมื่อวัน ต๊าต่ะ กลับบ้าน
หม่ะ หม่ะ หม่ะ หมวกนั่น! เจ้าแบมบู (อีกชื่อที่คุณต่ะใช้เรียก) ใส่เอง..โอว์วววววว โน..มันเป็นหมวกว่ายน้ำสมัยม๊าม่ะ และ น้าๆ ยังหล่ะอ่อน ..เฮ้อ...ไอ่บู
หลังจากไปส่ง ต๊าต่ะ กลับเมืองกรุง ที่สนามบิน ม๊าม่ะก็พยายามอย่างยิ่งที่จะให้บูนอน (เพื่อ ม๊าม่ะ จะได้นอนด้วยซักที!) เปิดแอร์สร้างบรรยากาศก็แล้ว เอ่เอ๊ ยังไงก็แล้ว ... แต่ก็ไม่ค่อยเป็นผลลลล (เพราะ ยัยน๊าน่ะ มาป่วน) แป่ว!
ในที่สุด..ม๊าม่ะ ก็ปล่อยบู ไปตามทาง..ด้วยความเซงงงงงงงงงงงงง
อ่ะ...หลังจากนั้น บูก็เล่นต่อไปด้วยความสุข..(ปนความทุกข์ของม๊าม่ะผู้แสนง่วง)....จวบจน ยั่ย เดินไปหน้าประตู แล้วพูดเสียงต่ำๆใหญ่ๆ "หุ่ย! เสียงดัง นอนได้แล้ว" (แหะๆ จริงๆ แล้วลืมสคริปท์ที่แท้จริง..แต่ก็ประมาณนี้แหล่ะ) เพียงเท่านั้น..บูอ้าปากหวอ...ผวาเข้าหา ม๊าม่ะ หลับตาปี๋ ....และ นอนยาววววว ในที่สุด....(คร่อกกกกก ฟี๊..... = เสียงยัยแม่ อิอิอิ)

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น