11.45 โทรศัพท์เก๊าะดัง...ต่ะ / ยั่ย / ม๊าม่ะ / บู มาถึงคณะฯ แล้ว น๊าน่ะลงมาได้
บูติดใจมะม่วงลูกน้อยที่โดนลมพัดตกลงมา ..
แต่เล่นไม่ได้ เพราะต้องรีบขึ้นรถไปทานข้าวกัน ตกลงว่าไป อิ่มปลาเผา
ถึงร้าน แดดเปรี้ยงๆ ทั้งที่ ที่คณะฯ ครึ้มฟ้าครึ้มฝน
บูติดใจ พุ กลางน้ำ ปลา ในน้ำ
แต่ที่ติดใจสุด สุด คือของเล่น
ด้วยความอุปถัมภ์จาก ยั่ย บูได้เหรียญ 10 มาหยอด
ตัวแรก บูเรียก "ช้าง" แต่จริง ๆ เป็น "แรดสีชมพู"
ตัวนี้ บู เลื่อกเอง โดยเริ่มจากการไปเกาะๆ แกะๆ
พอหยอดเหรียญแล้ว "ช้าง" ของบูขยับแล้ว บูเริ่มอึ้งไป ปากหวอ..
"
"ช้าง" ขยับต่อไป พร้อมเสียงเพลง .. บูเริ่มหวั่นไหว ทำตัวแข็ง ตาไม่กระพริบ...
โอ๋...โอ๋...โอ๋...ไม่ชอบ!
ม๊าม่ะ ด้วยความสงสารระคนเห็นใจ..(จริงๆเสียดายตังค์ หยอดไปตั้ง 10 บาท เล่นได้แป๊บเดียวอยู่เลย ยังลงไม่ได้!) เลยให้ความอนุเคราะห์โดยการจับบูยืนบน "ช้าง"
แต่ท้ายสุด บู บอกว่า ไม่ชอบ! ม๊าม่ะไม่รู้จะทำไง..โชคดีเป็นของบู..หมดรอบพอดีจ้า
เมื่อเล่น "ช้าง" แล้ว ไม่ชอบ ไม่เป็นไร ยังมีเหรียญอยู่ บูเลือกนั่งเรือ เพราะมีพวงมาลัยหมุนๆ มีไฟแว๊บ ๆ
เมื่อเล่น "ช้าง" แล้ว ไม่ชอบ ไม่เป็นไร ยังมีเหรียญอยู่ บูเลือกนั่งเรือ เพราะมีพวงมาลัยหมุนๆ มีไฟแว๊บ ๆ
คราวนี้ดีหน่อย...ชอบ (นิดหน่อย) ..ม๊าม่ะดีใจ เพราะ คุ้ม นั่งได้จนครบรอบโดยไม่โยเย
ต่อจากนั้น อาหารก็มา..ของบูเป็นข้าวผัด..แต่บูเลือกกินแบบชีวจิต คือ แตงกวา ง่ำ ง่ำ ง่ำ
ระหว่างที่ คุณต่ะ กะ น๊าน่ะ ทานปลา และอาหารบนโต๊ะอย่างสุนทรีย์ ยั่ย กะ ม๊าม่ะ ปวกกะโหลกกะเจ้าจ๋อ ที่ไม่ยอมกินข้าว แถมยังบอก "อ๊ะอิ่ม" (หมายถึงไม่อร่อย ไม่กินแล้ว) และอยากไปเล่นมากกว่า .. แต่ด้วยความ โปร. ของยั่ย และ ม๊าม่ะ บูยอมกินนิโหน่ย (รู้ภายหลังว่า..ตอนเช้าบูกินข้าว+ขนมไปเยอะมั่ก)
ต่อจากนั้น อาหารก็มา..ของบูเป็นข้าวผัด..แต่บูเลือกกินแบบชีวจิต คือ แตงกวา ง่ำ ง่ำ ง่ำ
ระหว่างที่ คุณต่ะ กะ น๊าน่ะ ทานปลา และอาหารบนโต๊ะอย่างสุนทรีย์ ยั่ย กะ ม๊าม่ะ ปวกกะโหลกกะเจ้าจ๋อ ที่ไม่ยอมกินข้าว แถมยังบอก "อ๊ะอิ่ม" (หมายถึงไม่อร่อย ไม่กินแล้ว) และอยากไปเล่นมากกว่า .. แต่ด้วยความ โปร. ของยั่ย และ ม๊าม่ะ บูยอมกินนิโหน่ย (รู้ภายหลังว่า..ตอนเช้าบูกินข้าว+ขนมไปเยอะมั่ก)
ปล. โปรดสังเกตุหน้าเซ็งๆ ของม๊าม่ะ กะหน้าซีเครียดของ ยั่ย ขณะป้อนบู อิอิ (ผู้ร่วมโต๊ะอีกฟาก (คือคุณต่ะ กะ น๊าน่ะ) เอ็นจอยอย่างแรง 555)
หลังจาก ป่วนเกินพิกัด และ น๊าน่ะ กินด้วยความเร็วสู๊ง...ชีวิตบู..ก็ตกอยู่ในกำมือ น๊าน่ะ
หลังจาก ป่วนเกินพิกัด และ น๊าน่ะ กินด้วยความเร็วสู๊ง...ชีวิตบู..ก็ตกอยู่ในกำมือ น๊าน่ะ
น๊าน่ะ พาไปเดินเล่น ห้องบอล(ที่บูอยากเข้าอย่างแรงแต่ม๊าม่ะกะยั่ยไม่ให้เข้า ข้อหา..ตัวเล็กเกินเหตุ)
บูอยากเล่นเหลือเกิน ปีนตาข่ายก็แล้ว ไปหยิบลูกบอลก็แล้ว (แต่เอาออกมาไม่ได้) แต่ก็ไม่ได้เข้า
ท้ายสุด มี "พี่ผู้อารีย์" เอาบอลมาให้บูเล่น อย่างสนุกสนาน และม๊าม่ะ มาคอยควบคุมความประพฤติ
"พี่ผู้อารี" กำลังเอาบอลเล็กและบอลยักษ์มาให้บู....ตา(ต้นบุญ)จ้องเขม็ง มือเกาะตาข่ายแน่น หลังจากนั้นเท้าน้อยๆ ทั้งสองข้างก็เริ่มแหย่เข้าไปในตาข่าย..กลายเป็นสไปเดอร์บอยจิ๋วไปเลย..แหมเสียดาย ไม่ได้ถ่ายรูปตอนแปลงร่างเป็นสไปเดอร์บอยจิ๋วมาอ่ะ
เฮ่....เหนื่อยแล้ว...ไปดีกว่า (ยัยม๊าม่ะ แอบดีใจสุด ๆ -- โปรดสังเกตุแววตาและยิ้มมุมปาก แหะๆ)
สุดท้าย-ท้ายสุด: นี่ไง โฉมหน้า "พี่ผู้อารี" เอาลูกบอลมาให้ต้นบุญเล่น (เบลอเชียะ..แต่แขนยัยแม่ กะ เสี้ยวหนึ่งของแขนเสื้อบูชัดเชียว 555)
หลังจากนั้น ก็จ่ายตังค์ และก็กลับ..พอถึงรถปุ๊บ บูก็หลับไปเลย...แป่ว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น