ขอสักวัน ผมฉันตรง + บู๊ บู มา บ้าน

วันนี้ วันประหลาด

ฮอร์โมนผู้ญิ๊ง ผู้หญิง ทำงานหนัก

เกิดอยากผมสวย ซะงั้น

(คาดว่า ฝีปาก ฝีแปรง ของท่านเป็ดจะออกฤทธิ์--เอ่ะ! แต่ในหนังสือนั่น เค้าเป็น Make up Artist นี่เนาะ แหะๆ)

หลังจากส่งเด็กแสบ ที่กำลังอยู่ในช่วง ปฏิบัติการ โน แพมเพิส (ชื่อภารกิจนี้ ยัยแม่ ตั้งให้) กลับบ้าน แล้ว

อ๊ะ ๆ นี่ไง รูป น้อง บู อดถ่ายบ่ได้ นอนหมดแรง หลังจากไปแข่งกีฬา (จริงๆ แล้ว วิ่งฉิวไปฉิวมา ผ่านหน้าบรรดาลุงๆป้าๆที่ทำงานของป๊ะป๋าบู ณ สนามกีฬาของมงฟอร์ต) และเล่นป่วนที่บ้านคุณตา ขอเม้าท์ ตอนเห็นหน้ากัน บูส่งยิ้มให้ แล้วบอกว่า พี่นุ๊ก 555

นอนปากหวอ...

ตื่นแล้วก็มาป่วนต่อ....ป๊ะป๋ากะม๊าม่ะ ใจดี ซื้อของมาฝาก ... (บูดีใจใหญ่ -- รีบเดินลงมาจากข้างบน เพราะ คุณยาย พาไป กราบพร๊ะ... บู ลงมา ด้วยความสูง เอ่อ..เร็วสูงแบบบูๆ ก็ประมาณ ๒ กม.ต่อชั่วโมง น่ะ แล้วก็ตะโกนเสียงดังเชียวว่า ของฝาก )

แล้วของฝากของ บู คืออันนี้ นมมุก

หลังจากเด็กจิ๋วพร้อมครอบครัวสุขสันต์กลับไปแล้ว ก็เป็นเวลาของดิฉันแล้วค่า...

ดิฉันเก๊าะเลยเดินพาผมฟูๆ ไร้น้ำหนัก ไปให้ช่างทำผมหน้า Y อบไอน้ำให้ แถมด้วยไดร์ตรง

โอแม่เจ้า -- นี้ดิฉันได้สัมผัสไอร้อนจากไดร์เป่าผมอีกครั้ง หลังจากจากกันไป โค-ตะ-ระนาน (อายจัง)

เดินกลับบ้านด้วยใจพองโต โอยยยยยยย ผมฉันตรงว้อย....


อิอิอิ อวดพ่อ อวดแม่

เฮ้อ..ไม่รู้จะอวดใครอีก ดั๊นเป็นวันเสาร์ ไม่มีประชาชีคนอื่นๆ เห็นเลย เพราะงั้น เลยถ่ายรูปเป็นหลักฐาน..โฮะๆๆ

วันนี้สนุกจัง