เมื่อยัยแม่กะบูไม่ฉะบายยยยยย

วันเสาร์ ที่ ๑๕ กันยายน ๕๐
ยัยแม่ลื่น ๆ ในห้องน้ำ ระหว่างเก็บอุปกรณ์อาบน้ำบูแล้วลื่นโคร้ม!

ผลลัพธ์

๑. บูหัวเราะดั๊งดัง นึกว่ายัยแม่เล่นตลกให้ดู แต่อีกแป๊บ..ยัยแม่เริ่มร้องไห้ บ๊าบู เริ่มเรียนรู้ ยัยแม่ท่าจะเจ็บจริง เลยบอกว่า "หม่ามี้...ขอโทษ" ... "หม่ามี้ ... โอมตึ๊กตั๊ก" ... โถๆ นึกว่าตัวเองทำหม่ามี้ล้ม (จริงๆก็มีส่วนนิ๊ดนึงล่ะน่า น้านุกว่านะ ^^")

๒. ยัยแม่ก้นระบม เดี้ยงไปเลยง่า..เฮ้อ..น่าจ๋งจ๋าน...

วันอาทิตย์ ที่ ๑๖ กันยายน ๕๐
บ๊าบูมาบ้าน พร้อมตัวรุมๆ และ "สติ๊กเกอร์เด็กดี" (Cool Fever) แปะหน้าผาก ได้ความว่าไข้ขึ้นนิดหน่อย แต่หลังจากได้นอน บูก็ร่าเริงเล่น แอบจ๊ะเอ๋ (เกมส์ประจำระหว่างน้านุกกะบู) กะน้านุกซะเหนื่อย

(มีการมานั่งแอบชิดๆกัน แล้วก็พูดเบาๆ กะน้านุก ว่า "แอบด้วยกัน" .. พอพูดจบก็ถามซะดังลั่น ทั้ง ๆ ที่นั่งชิดติดๆ กันน่ะล่ะ ว่า "น้านุกอยู่ไหนหนอ??" เฮ้อ...-*-'' ) แล้วซักพักก็ได้เวลากลับบ้าน..บูกลับไปพร้อมตัวอุ่นๆ

วันจันทร์ ที่ ๑๗ กันยายน ๕๐
ยัยแม่โทหาคุณยายตั้งแต่เช้าตรู่ ฝนตกหนั๊กกกกกหนัก...รายงานว่า บูของน้านุก หนาว ไข้ขึ้น ตัวสั่นเลย โถๆ ... เยลลี่น้อยของน้านุก...

ป๊ะป๋าบูขับรถพาบูไปคลินิกหมอสุรศักดิ์ แต่ปิด...ก็เลยพาบูกลับไปตั้งต้นที่บ้าน..แล้วคุณตากะคุณยายก็บึ่งรถไปรับบูมาอยู่บ้าน เพราะป๊ะป๋าจะได้ไม่ต้องลางาน..เสียดายจังน้านุกไปทำงานวันนี้ง่า..

บูก็เลยมาอยู่บ้านคุณตา พร้อมความงอแง คุณตานิดมา ก็งอแง แล้วเย็นๆ ก็ยกโขยงไปส่งบู๊บู ที่คลินิกอีกรอง (น้านุกก็อดไปอีก เพราะงานยังไม่เลิก) หมอเสียบยาให้บู๊บูของน้านุก แล้วก็กลับบ้านได้!

เฮ้อ...หายเร็วๆ มาเล่น แอบจ๊ะเอ๋ กะน้านุกอีกเน้อ