นี่ฉันจะโดนจับโทษฐานเป็นต้นตอของเสียงดังหนวกหู และต้นเหตุการเกิดฝุ่นคละคลุ้งไหมหนอ ... เรื่องของเรื่องคือ ตลอดทั้งวันเสาร์ และวันอาทิตย์ คนงานประมาณ 4 คน มาเคาะประตูบ้าน เพื่อขอเข้ามารื้อถอน “โรงเก็บของ – เล้าไก่ – โรงจอดรถ” อันแสนรกของพ่อน่ะสิคะคู๊นนน
โอย..วันหยุดอันแสนสุขของฉัน ได้มลายหายวับไปกับตา ด้วยเพราะมีสิ่งอื่นมาทดแทน นั่นคือ การฝืนตื่นเช้าในวันหยุด (7.30 น. ในวันหยุดเนี่ยนะ!! โอยยยย นี่ฉันทำสิ่งนี้จริง ๆ หรือเนี่ย!) พร้อมกับสภาพเยินแบบสุดจะทน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เหงื่อไหลไคลย้อย มือ-เท้าดำปิ๊ดปี๋ ตากแดดตัวดำ แถมขี้มูกก็ไหลเอ๊าไหลเอาเพราะฝุ่นเยอะเหลือเกิน ... เฮ้อ.... ที่เป็นแบบนี้..ก็เพื่ออนาคตอันสดใสหรอกนะคะคู๊นนน ..
อ๊ะ ๆ .. แต่การรื้อถอนนี้ สร้างรายได้ให้ครัวเรือนของฉันด้วยนะคุณ .. ใครจะไปคิดว่าของเก่าเก็บ จำพวกสมุดหนังสือเก่า ลังเก่า ๆ แถมด้วยกระป๋องคุ้กกี้บ้าง กระป๋องนมบ้าง หรือกระป๋องกระแป๋งสมัยดึกดำบรรพ์ รวมทั้งประตูเหล็กบานเก่าเก๋ากึ๊ก มุ้งลวด และกระโถน (-^-) จะมีค่า 2 พันกว่าบาทเชียวนะคะคู๊นนน ^o^ (พ่องี้รีบเก็บเข้ากระเป๋า..แถมเมียงๆมองๆ จะเอาอะไรมาขายอีกดีน้อ -*-” ) พอพวกเราเห็นเงินค่าขายของเก่าก็ชื๊นนนนนใจ...แต่ที่น่าเสียดายเ และละโหยหา ก็คือ ต้นไม้ ไม่ว่าจะเป็น มะนาวลูกโตเท่าลูกเทนนิส พริกไทยแท้เมืองจันทน์ ดอกเข็มขาวสูงชะลูด ละมุดที่กำลังติดลูก มะม่วงเปรี้ยว มะพร้าวบอนไซ (ที่รู้มาว่าเป็นพันธุ์ลูกดกเสียด้วย) และสะตอ (ของโปรดของพ่อกะฉันเลยนะนั่นน่ะ ToT) ที่ (จำเป็น) ต้องโดนรื้อถอนออกไปด้วย..อภัยให้ฉันด้วยเถอะนะต้นไม้ทั้งหลายเอ๋ย *^*
หลังจากนั้นพวกเราก็ช่วยกันกอบโกยดินมาเก็บใส่กระสอบเพื่อประโยชน์ในภายภาคหน้า เพราะดินเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นดินดี ผ่านการหมักมาแล้วอย่างดีเยี่ยม เปี่ยมด้วยคุณค่าทางอาหารสำหรับพืช ^.^
ศาลเจ้าที่ที่ช่วยคุ้มครองบ้าน และสมาชิกทุกคน-ทุกตัว ก็ได้รับคำแนะนำจากอาจารย์มานะให้ย้ายไปอยู่ทางต้นขนุน เพื่อจะช่วยหนุนนำให้พวกเราประสบความสำเร็จ พร้อม ๆ กับช่วยปกป้องคุ้มครองพวกเราให้ปลอดภัย...พิธีกรรมการย้ายศาลเจ้าที่ตา-ยาย ได้รับการประกอบพิธีโดยถูกต้อง และสมบูรณ์ โดยมีฤกษ์เช้า 8.00 น. ของวันศุกร์ ที่ 14 มีนาคม 2551 และหลังจากการประกอบพิธี..ศาลเจ้าที่ประจำบ้านดูสวยงาม ชื่นตาเจริญใจด้วยดอกไม้สีสดใส และกลิ่นหอมตลบอบอวล..แถมแม่ยังทำข้าวหมกไก่ (ทำจากไก่ที่เอามาไหว้) แสนอร่อยให้ทานพุงกางอีกต่างหาก..ส่วนคนงานที่ให้ความช่วยเหลือก็ได้รับของไหว้และปัจจัยสำคัญสุดในยุคนี้ (เงินไงคะ) เป็นค่าตอบแทนน้ำใจ...
(พื้นที่ศาลเจ้าที่เดิม และด้านล่าง .. ชะแว๊ง....สวยงามมั้ยพี่น้อง!)
งานนี้..ทุเรียน (พ่อไก่แจ้) กับแม่ไก่...ไก่แจ้เลี้ยงตัวจ้อยประจำบ้าน..ดูเหมือนจะเดือดร้อน...อยู่ดี ๆ ก็ไม่มีที่นอนกลายเป็นไก่อพยพ .. วันแรก ๆ ของการรื้อถอน...ทุเรียนกับแม่ไก่บินไปนอนบนเตาถ่าน พี่นกรู้เข้าก็หัวเราะกิ๊ก แล้วบอกว่า “เออ เข้าใจหาที่...เหมือนจะรู้ชะตากรรม” (ก็ไก่ย่างไงคู๊นนน ^,^) พออีกวันก็เปลี่ยนที่อีก มานอนบนล้อเกวียนใต้หน้าต่างห้องเขียนหนังสือ...แต่ช่วงหลัง ๆ เห็นว่าทุเรียนพาแม่ไก่บินไปนอนบนขอนไม้ของต้นดอกพวงครามอาบแสงจันทร์อันแสนโรแม้นติก... /\ ขอโทษนะจ้ะ
หลังจากนั้น ก็เป็นวันอันแสนหนวกหูหนักกว่าเดิม เพราะคนงานกระทำการอันอุกอาจ ย้ายโรงรถที่รื้อถอนออกไปเมื่อไม่นาน มาสร้างใหม่ให้ชิดติดกับตัวบ้านของฉันแทน...และสร้างรั้วกั้นเขตแดนระหว่างบ้านกับพื้นที่ด้านหน้า...
งานนี้มีของแปลก..ในวันพฤหัสบดี ที่ 20 มีนาคม 2551 ซึ่งเป็นช่วงวันหลัง ๆ ของการรื้อถอนและสร้าง(โรงรถ)ใหม่ใกล้เสร็จสิ้น อยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียง หึ่ง ๆ ดังมาก ๆ จนพี่นกและฉันคิดว่าเป็นเสียงพัดลมที่มีปัญหา (เพราะดังมากๆ) หรือไม่ก็เสียงเครื่องตัดหญ้าบ้านไหนกันน้อ..ทันใดนั้น..พี่นกก็มองไปบนท้องฟ้า ปรากฏเห็นเป็น มิ้ม ฝูงใหญ่ กำลังบินตรงมาที่บ้านฉัน ฝูงผึ้งมิ้ม บินวนอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ผลุบหายไปที่ต้นมะม่วง (อีกต้น) ของบ้านฉันเอง! ใคร ๆ ก็บอกว่าเป็นลางดี...ฉันยอมเชื่อ เพราะสบายใจ... แต่วันรุ่งขึ้น ...การก่อสร้างยังต้องดำเนินต่อไป..เสียงก็ดังเหมือนเดิม....ฉันได้รับรายงานทางโทรศัพท์ในเย็นวันนั้นเองว่า ฝูงผึ้งมิ้ม บินอพยพเสียงดังจากบ้านฉันไปแล้วเมื่อตอนกลางวันนี้เอง...>*<” (โดยมีฉากอันน่าตื่นตระหนกเหมือน ขามา ไม่มีผิดเพี้ยน) เอ...แล้วเมื่อไหร่จะสิ้นเดือนน้อ...(หวยออกไงคะคู๊นนน ^^)
ตอนนี้ พื้นที่บริเวณด้านหน้าของบ้าน โล่ง โปร่ง สบายตา ต้นบุญมีพื้นที่ปั่นสามล้อเพิ่มขึ้นมากโข ปั่นเร็วจี๋ขนาดไหนก็ได้ .. เป็นผลดีให้ต้นบุญทานข้าวทานขนมได้เพิ่มมากขึ้น น้ำหนักตัวจึงเพิ่มมากขึ้นด้วย ^^
ว่าแต่ว่า...พื้นที่ว่างเปล่านี้มีเพื่อเป็นสนามปั่นสามล้อให้ต้นบุญเท่านั้นใช่ไหมหนอ?? ในตอนหน้าใครเล่าจะรู้ว่าฝันเล็กๆของต้นบุญที่จะได้ปั่นสามล้อในที่กว้างต้องสูญสลายไป ... เอ๋??
1 ความคิดเห็น:
แหมคู๊นนนนน บ้านโล่งอย่างนี้แล้วอิชั้นจะยังจำได้บ้านคุณได้อยู่อะป่าวเนี่ย ขายของเก่าได้เป็นพันเชียวเหรอ สงสัยเป็นกระโถนสังคโลก ดีละ ดีละ แต่เสียดายต้นไม้นะ ถ้าอยู่ใกล้ ๆ จะไปขอซะหน่อย แต่ไม่เอาสะตอนะ ที่นีี่มีเยอะ อิอิ เหม็นจะตายคู๊นนน
แสดงความคิดเห็น