:::ตามรอยเจ้าคุณปู่ที่เมืองน่าน:::ตอน2

วันอังคาร ที่ 16 มีนาคม 2553

นับเป็นวันที่ 2 (ถ้าไม่นับเย็นแรกที่เดินทางมาถึงอ่ะจ้ะ) ในเมืองน่าน..วันนี้ของเราเริ่มต้นขึ้นในช่วงสายๆ (อีกแล้วเหรอนี่! – เตือนความจำไว้เน้นๆ หนักๆ ว่าอย่าทำอย่างนี้อีก) นั่งรถยาวนานพอสมควร ด้วยใจเบิกบาน ดูวิว(มัวๆ)สองข้างทางที่มักปรากฏเป็นป่า เป็นทุ่งนา แปลงผัก มุ่งตรงสู่ ตะแล๊นนนนนนน แตร๊น แตร๊นนนน.. หอศิลป์ริมน่าน จ้า..
(นี่ล่ะ ทางมัวฝุ่นล่ะ)
อันว่าตอนใกล้ๆจะถึง ก็พึ่งจะรู้สึกตัวว่า กาแฟปลุกใจ ยังไม่ตกถึงท้องเลย โอย ไม่อยากเสี่ยงกับการปวดหัว ปวดตา แต่กระนั้นก็ยังหวังน้ำบ่อหน้า (พฤติกรรมที่ไม่ควรลอกเลียนแบบ .. ไม่รู้จักจำซักที) ทางข้างหน้าต้องมีร้านกาแฟสิน่า! .. แต่ก็เฮ้อ ....ผิดหวังค่า ไม่รู้เป็นไง ทริปนี้ผิดหวังเรื่องปากท้องบ่อยๆ

แล้วก็..โอ๊ะ! อะไรกัน อะไรกัน! มัวแต่มองหาร้านกาแฟ .. นี่เรามาถึงหอศิลป์ฯแล้วหรือนี่! โอ .. โอ ..ช่างน่าประทับจิต .. หลังจ่ายค่าเข้าชมแล้ว ก็จอดรถฟึ้บ ลงรถฟั๊บ และแล้วเราก็มุ่งตรงไปเรือนไม้หลังหนึ่ง ปรากฎเป็นเรือนไม้ขายหนังสือและงานศิลป์ต่าง ๆ แล้วก็..โอ...ช่างงามเหลือเกิน ... เป็นที่นั่งที่ให้ตาได้พัก โดยการมองไปไกล ๆ ดูวิวคดเคี้ยวเลี้ยวลดของน้ำน่านเย็นชื่นหัวจิตหัวใจจริงๆ และที่สำคัญมีกาแฟซองไว้บริการด้วยล่ะค่า ^^ ..

นั่งทานกาแฟตรงนี้
และอ่านหนังสือดีๆเล่มนี้

แล้วก็แว๊บเรือนนู้น ออกเรือนนี้ไปตามประสา อย่างนี่ เฮือนหนานบัวผัน..แหล่งรวมภาพของหนานบัวผัน ผู้ที่ว่ากันว่าเป็นจิตรกรเอกผู้รังสรรค์ภาพที่วัดภูมินทร์

นี่เป็นบางมุมของเฮือนศรีนวลขายของฝากเจ้า

ที่นี่...เห็นซุ้มไม่ได้ของถ่ายมาจิ๊ดนึง แล้วก็ลอดดดดซุ้มงามๆเข้าไป แต่พอหันหลังไปดู อ่าว .. ป้ายปิดเอาไว้ว่า พื้นที่ส่วนตัว .. โอ .. ขอสุมานักๆ เต้อ .. หน้อยบ่ตันหันน้อ ><'

ว่าก็ว่าเห๊ออ..เวลาที่หอศิลป์ฯ ดูเหมือนจะเร็วกว่าที่อื่น ๆ เผลอแป๊บเดียว เวลาผ่านไปกว่า 2 ชั่วโมง .. ยังดูอะไรไม่ครบถ้วนเล๊ยยยย ขออยู่ทั้งวันได้หมาย?

...เวลาวารี ไม่เคยคอยใคร...ต่อจากนั้น ก็มุ่งหน้าไปทาง ปัว เพื่อหาอะไรทาน นี่ ถนนมัวๆสู่ ปัว ..
หลังท้องอิ่ม...คิวต่อไป มีนัดกะทวดดิกเดียม (ก็ต้นนี้อายุตั้ง 103 ปีแล้วน๊า) ที่วัดปรางค์ โชคดีมากเจอท่านเจ้าโอวาสใจดีให้ศีลให้พร แถมยังมาสาธิตวิธี “ทักทาย” คุณทวดดิกเดียมด้วย (อิอิ พอละฯ ก็ได้ลูบๆด้วยหน้อ..กระดุกกระดิกจริงๆล่วยง่า อิอิ) ...
>>ต้นดิกเดียมที่วันนี้อยู่ในช่วงผลัดใบ..เลยโกร๋นอย่างที่เห็น..แต่ก็ยังเดียมด๊ายยยย ฮี่ฮี่

ต่อจากนั้น...

(นี่..ทางไปวัดต้นแหลงเจ้า)

เราก็หลงทางอีกนิดหน่อยพองาม... ก็ถึงวัดต้นแหลง .. เรียบง่ายไม่ธรรมดาของชาวไทยลื้อค่า…น่ารักดีเนาะ ชอบจังวัดที่สร้างเรียบๆง่ายๆ มันรู้สึกได้ถึงพลังศรัทธาของคนที่ร่วมแรงร่วมใจกันสร้าง ไม่ต้องวิจิตรตระการตา แต่กินใจจังค่า J

(วิหารวัดต้นแหลงจ้า)
(เอ..เรียกว่าอะหยังหนอ??)

หลังจากที่ได้รับศีลรับพรจากพระวัดต้นแหลงแล้ว ก็ตรงไปที่ วัดดอนตัน (เพื่อตามล่าหาพระดี ตามคำบอกของคุณลุงที่วัดภูมินทร์..เป็นคนว่านอน สอนง่ายน่ะเจ้า) ลงรถปุ๊บ ก็เจอเจ้าดอกนี้ ...
เป็นดอกเดียวกะที่จนท.ม.แห่งชาติลาว เมืองเวียงจันทน์เอามาจัดแจกันแก้วเลย น่ารักที่สุด! หลังจากนั้นก็ไปรับพระดีมาฝากเจ้าคุณพ่อและคนอื่นๆ ตามเรื่องตามราว ..

ทางมาวัดดอนตัน เหมือนกำลังนั่งรถย้อนอดีต พื้นที่ส่วนมากเป็นทุ่งนา แปลงผัก บ้านหลังเล็กๆ ไร้ตึกสูง แถมมีบ้านไม้น่ารักๆอีก..

ชอบจังเจ๋าค่า ^v^..ไม่รู้ยังไง นึกถึงตอนนั่งรถไปทำงานกะพ่อที่ม.แม่โจ้สมัยก่อนปู้นนนน ที่สองข้างทางเป็นทุ่งนา มีหุ่นไล่กาน่ารักๆอยู่กลางทุ่ง มีควายเล็มหญ้า แช่ปลัก เฮ้อ...อดีตอันงดงาม

หลังภารกิจที่วัดดอนตันเสร็จสิ้น ก็มุ่งตรงสู่ที่พัก (วันนี้เปลี่ยนแนว มาที่ ศศิดารา รีสอร์ท เจ้า) ขากลับเข้าเมืองนี่..ลมพายุกระหน่ำเหลือเกินแต่ไม่มีวี่แววน้ำฝน -*- ทนร้อนต่อไป สู้เจ้า!

อาหารค่ำวันนี้ ฝากท้องที่ แดจังกึม อร่อยที่สุดเล๊ยยยยย

ปล. หลังจากกลับเชียงใหม่ เจอสมาชิกชมรมคนฮักน่าน เล่าให้เค้าฟังว่าตั้งแต่มาน่านยังไม่เจอร้านอร่อยโดนใจเลยนอกจาก แดจังกึม (ร้านตามสั่งธรรมด๊าธรรมดา .. แต่อร่อยจริงๆนะ!) อะฮั้นเลยโดนสายตาพิฆาต..เพี๊ยะ เพี๊ยะ.ร้านอร่อยเมืองน่านมีตั้งแยะไม่รู้จักไปกินเห๊อะ! เลยได้รู้ว่า ร้านอร่อยมักรวมตัวกันแถวทางไปพระธาตุแช่แห้งเจ้า แฮ่ ;)

ตอน3 รอคลอดเร็วๆนี้ค่า กรู๊ว์ว์ว์ว์